Κυριακή, Οκτωβρίου 23, 2011

Συνέντευξη στην Αλήθεια

Αναδημοσιεύκω δαμέ την συνέντευξη που έδωκα στην εφημερίδα Αλήθεια έτσι τζαιρό πριν 4 χρόνια. Κάποια πράματα αλλάξαν πολλά που τότε τζαι άλλα εμείναν τα ίδια. Φαίνεται μου ακόμα νάκκον γελοίο που εν γραμμένο έτσι επειδή θκιεβάζω την τζαι εν σαμπως τζαι εν είμαι εγω. Εν με πειράζει τόσον ότι έδωκα συνέντευξη σε μαννοεφημερίδα όπως την Αλήθεια (εξάλλου ούλλες μαννοεφημερίδες ένει) αφού είχαμε κάμει συμφωνία με την δημοσιογράφο (που γεννικά εφάνηκεν εντάξει) ότι εν να δικαίουμαι να την δω τζαι να κάμω τζαι διορθώσεις πριν δημοσιευτεί.

DJ Μάγος

Το hip-hop είναι τρόπος ζωής

Της Μερόπης Κυριάκου

Αν και η χιπ-χοπ σαν ήχος απέχει κατά πολύ από την δική μας παράδοση αλλά και από πολλά είδη μουσικής τα οποία συνηθίσαμε, υπάρχουν άτομα τα οποία ασχολούνται με αυτήν εδώ και πολλά χρόνια. Ο Κωνσταντίνος, κατά κόσμων DJ Magos είναι ένας από αυτούς.

Όταν κάποιος λέει «παίζω μουσική» συνήθως μιλά για ένα κλασικό μουσικό όργανο. Για σένα μουσικό όργανο είναι το πικαπ?

Συνήθως παίζω dj σε πάρτι. Κάνω και μίξη, και κάποτε απλά παίζω τραγούδια που μ’ αρέσουν. Κάνω και scratch, το οποίο είναι ένας ρυθμικός αυτοσχεδιασμός με το βινύλιο στο πικάπ, αυτό το θεωρώ ανορθόδοξο μουσικό όργανο. Ίσως πρέπει να το δεις για να καταλάβεις τι εννοώ. Μέχρι πρόσφατα έπαιζα μόνο από πικαπ αλλά τώρα παίζω και με cds επειδή είναι πιο εύκολο να βρίσκεις μουσική. Μπορείς να κατεβάσεις από το internet ή να κάνεις copy, ενώ τα βινύλια πρέπει να τα αγοράζεις. Με το cd μπορείς επίσης να παίξεις δική σου μουσική.

Η hip-hop ξεκινά από τον dj, ο οποίος σμίγει πολλά είδη μουσικής μαζί. Αυτή είναι η βάση στην οποία στηρίζεται. Είναι σαν κολλάζ όπου φτιάχνεται κάτι καινούργιο από άλλες μουσικές, είτε απλά από δυο μιξαρισμένους δίσκους, είτε στην παραγωγή που ανακατέβονται πιο πολλοί ήχοι μαζί. Θα δεις ότι αυτοί που ασχολούνται βαθιά με την χιπ-χοπ ακούν πολλά είδη μουσικής.

Ποια ήταν η αφορμή να ασχοληθείς με την χιπ-χοπ και το djing?

Από μικρός, 12 χρονών ξεκίνησα να ακούω αμερικάνικο, κάπως τυχαία. Στην συνέχεια βγήκε και το ελληνικό και ταυτίστηκα και με αυτό, με κάποια συγκροτήματα. Πιο μετά πήγα για σπουδές στην Αμερική, απ’ όπου πήρα και τον εξοπλισμό μου. Εκεί υπάρχει μια κουλτούρα ολόκληρη του μεταχειρισμένου βινίλιου και συχνά σε πολύ χαμηλές τιμές, πράγματα τα οποία δεν υπάρχουν στην Κύπρο. Δούλεψα και σε δισκάδικο και μπήκα σε αυτή την κουλτούρα του συλλέκτη. Τώρα ξέκοψα λίγο από αυτή τη διαδικασία. Με ενδιαφέρει η μουσική παρά η συλλογή.

Ποιες οι μουσικές σου επιρροές ή γενικότερα από τι είδους ακούσματα επηρεάζεσαι?

Μαθαίνω συνέχεια. Από hip-hop προτιμώ τις παλιότερες σχολές, από το 1988 μέχρι το 95 περίπου που είναι σχεδόν άλλο είδος μουσικής από αυτό που ξέρει ο κόσμος τώρα. Τα γνωστά που κυκλοφορούν τώρα δεν τα συμπαθώ καθόλου. Παράλληλα ακούω και παίζω πολλή μαύρη μουσική, soul, jazz, funk, reggae, dub, ska, μουσικές που δεν σταματάς ποτέ να τις μαθαίνεις. Και ρεμπέτικα ακούω, ηλεκτρονική μουσική, ξένο και ελληνικό ροκ, και δημοτικά ακόμα, οτιδήποτε μπορεί να μου πει κάτι.

Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της μουσικής που παίζεις?

Χορευτική κυρίως. Σκοπός είναι το να χορέψει κόσμος και να γίνει φάση. Γι’ αυτό και δεν παίζω μόνο χιπ-χοπ.

Ποια η διαφορά μεταξύ παραγωγού και DJ?

Το μιξάρισμα που κάνει ζωντανά ο dj, ο παραγωγός το κάνει στο στούντιο με άλλα μέσα χωρίς τη ζωντανή χρήση των δίσκων. Υπήρχαν κατά καιρούς διάφορα μηχανήματα γι’αυτό, και τώρα γίνεται κυρίως με τους υπολογιστές. Ίσως μπορείς να πεις ότι η rap ήταν από τα πρώτα είδη ηλεκτρονικής μουσικής. Αλλά δεν είναι ακριβώς ηλεκτρονική μουσική αφού η πρώτη της ύλη είναι συνήθως ήχοι οργάνων, δεν είναι ψηφιακοί ήχοι, είναι ζωντανοί ήχοι που τους συναρμολογούμε. Ο dj είναι σαν εκτελεστής ενώ ο παραγωγός είναι περισσότερο σαν συνθέτης, δουλεύει με το πάσο του. Ήμουν και παραγωγός σε συγκρότημα, τους HCH, αλλά διαλυθήκαμε.

Πότε μπαίνει η hip-hop στην μουσική σκηνή της Κύπρου?

Να βάλουμε λίγο τα πράγματα στο ιστορικό τους πλαίσιο. Στην Αμερική ξεκίνησε λίγο πριν το 1975. Έφτασε σε μια πολύ δημιουργική, καλλιτεχνική ακμή, ας το πούμε έτσι αρχές τις δεκαετίας του 1990 και μετά υποχώρησε. Τώρα όμως έχει την εμπορική της ακμή. Τα πιο πρόσφατα τραγούδια είναι μονότονα, δεν έχουν φαντασία. Αλλά υπάρχουν τρομερές πωλήσεις. Αυτή τη στιγμή η hip-hop είναι τεράστια βιομηχανία στην Αμερική και υπάρχουν καλλιτέχνες όπως ο Eminem και ο 50cent που τους γνωρίζουν αν το παγκόσμιο.

Στην Κύπρο οι πιο παλιοί ασχολούνται περισσότερο από δέκα χρόνια. Άρα δεν είναι και τόσο νέο. Είναι νεανική μουσική και πολλοί που ασχολούνται κάποια στιγμή σταματούν. Αλλά σήμερα υπάρχουν αρκετά σχήματα. Δεν είναι όλοι καλοί κατά τη γνώμη μου. Η rap προσελκύει και κόσμο ανώριμο, αρκετή μόστρα, εγωκεντρισμούς...

Δηλαδή κάποιοι ταυτίζονται με το είδος επειδή θέλουν να ανήκουν κάπου?

Αρκετοί, ναι. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό. Το hip-hop είναι τρόπος ζωής αλλά μεταξύ μας οι ραπάδες δεν συμφωνούμε ποιός είναι αυτός ο τρόπος ζωής. Προσωπικά είμαι εκλεκτικός στο πως βλέπω το hip-hop. Δηλαδή όπως έρχεται από Αμερική, Ελλάδα κτλ το φιλτράρω, δεν το δέχομαι όπως μου το φέρνουν. Το Αμερικάνικο ας πούμε συχνά είναι πολύ καπιταλιστικό, με τα λεφτά, με τις λιμουζίνες, τις χρυσές αλυσίδες, τις σαμπάνιες, τις γυναίκες. Από την άλλη υπάρχουν άλλα στοιχεία με τα οποία ταυτίζομαι. Να είσαι χιπ-χοπ σημαίνει να κρατάς την αξιοπρέπεια σου, να μην συμβιβάζεσαι, να δημιουργείς δικό σου στυλ, η μαγκιά. Και φυσικά συσχετίζεται με κάποιο βαθμό αντιδραστικότητας.

Ήθελα να σε ρωτήσω για αυτή την αντίδραση. Την συναντά κανείς και μέσα στους στίχους. Αυτό συμβαίνει λόγω αυτού του τρόπου ζωής που λες?

Για μένα έρχεται πακέτο. Αν κάποιος νομίζει πως είναι ραππάς αλλά δεν αμφισβητεί ταυτόχρονα, κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, πολιτιστικά, θρησκευτικά, τότε δεν έπιασε την ουσία. Αυτό πιστεύω εγώ. Κάποιοι άλλοι ίσως δεν συμφωνήσουν. Δεν είμαι σίγουρος αν μπορείς να πεις ακριβώς ότι ο τρόπος ζωής ταυτίζεται και με τους στίχους. για κάποιους η ουσία είναι απλά το life style που προβάλουν στην τηλεόραση, ενώ για άλλους είναι η μόστρα, η φάση του καβγά ας πούμε, για άλλους είναι να παραπονιούνται συνέχεια, δεν συμφωνούμε μεταξύ μας ποια είναι η ουσία.

Όσον αφορά τον πολιτικοποιημένο στίχο, στην Κύπρο υπάρχει αυτό?

Θα έλεγα ότι δεν είναι χαρακτηριστικό του Κυπριακού ραπ ο πολιτικοποιημένος στίχος, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Η πολιτικοποίηση για μένα είναι το να στηθεί μια σκηνή πραγματικά underground, όχι να κλαίγονται μερικοί γιατί παίζουν στα club και δεν πάει κόσμος. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρουν τα clubs. Θέλω να παίζουμε μουσική έξω από το σύστημα το οικονομικό, με την εκμετάλλευση, το face control, την είσοδο, τα ακριβά ποτά κτλ. Να στηθούν φάσεις ανεξάρτητες, αυτόνομες, αυτοργανωμένες, και τα άτομα που να λειτουργούν το event να το κάνουν για την φάση και να αποτελούν μια κοινότητα. Εδώ μιλώ για το djing και τον χορό, η πολιτικοποίηση των στίχων είναι άλλο θέμα.

Στην Κύπρο που μπορεί να ακούσει αυτού του είδους τη μουσική ή να ακούσει ένα dj που παίζει τέτοια μουσική?

Αν μιλούμε για το γνωστό hip-hop/R&B που πάντα πάνε μαζί και δεν έχουν σχέση με το χιπ-χοπ για το οποίο μιλώ εγώ, υπάρχουν clubs που παίζουν τέτοια μουσική, δεν θέλω να πω ονόματα και να τους διαφημίσω, κάνουν χρυσές δουλειές και μαζεύουν κόσμο. Τώρα όσων αφορά το άλλο χιπ-χοπ, παίζουν διάφοροι DJs μια φορά το μήνα στην Αρσινόης 5, όπου υπάρχει και ανοικτό μικρόφωνο και ο καθένας μπορεί να πει ότι θέλει. Είναι πολύ σημαντικό το ανοικτό μικρόφωνο. Στο τέλος μάλιστα αυτών των πάρτι μένουν αυτοί που κάνουν MC και ραπάρουν.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως η hip-hop είναι σαν μια συνέχεια ή παραλλαγή του έντεχνου τραγουδιού, το οποίο έχει στρωτό λόγο, ροή σαν ιστορία?

Όλες οι καλές μουσικές είναι έντεχνες. Η ορολογία αυτή δεν μ’ αρέσει. Αλλά αν μιλάς για το ελληνικό έντεχνο θα έλεγα πως δεν έχει καμιά σχέση. Η ρυθμική βάση της χιπ-χοπ προέρχεται καθαρά από τους ρυθμούς που είχαν οι αφρικανοί σκλάβοι στην Αμερική, οι οποίοι ρυθμοί με τον εκμοντερνισμό και την αστικοποίηση μεταλλαχτήκαν. Πιο μετά οι DJ τους συνδυάσαν με στοιχεία από πολλά άλλα είδη μουσικής, και μετά προστίθεται σε όλο αυτό μια προφορική λαϊκή ποίηση, συχνά αυτοσχεδιασμένη και συχνά ανταγωνιστική. Και εδώ έχουμε ένα κοινό με τα τσιατιστά και τους ποιητάρηδες στην Κύπρο. Τσιάτισμα σημαίνει μάχη, πάλη. Και στη χιπ-χοπ η κόντρα μεταξύ MCs ή και DJs είναι χαρακτηριστικό. Σήμερα στο Κυπριακό χιπ-χοπ γίνεται μια προσπάθεια να εκφραστεί ένας λόγος σχετικός με τον τρόπο ζωής μας αλλά πιστεύω ότι ακόμα δεν καταφέραμε να βγάλουμε κάτι ολοκληρωμένο. Αλλά τη σχέση του λόγου με τον τόπο οι περισσότεροι δεν την έχουν καταλάβει αφού έχουν σαν πρότυπα συγκροτήματα από την Ελλάδα και αυτούς προσπαθούν να μιμηθούν. Πολύ λίγοι είναι αυτοί που καταφέρνουν να μεταφράσουν τον καθημερινό λόγο και το βίωμα και να τον κάνουν τραγούδι. Ο Πόνο Κέφαλος, ο Κινησιοθεραπευτής, και οι POTS το κάνουν αυτό το πράγμα καλά.

Χρησιμοποιείται πολύ η Κυπριακή διάλεκτος από τους hip-hopάδες, αυτό συμβαίνει επειδή είναι πιο εύκολο να γραφτούν στίχοι στην γλώσσα την οποία μιλούν καθημερινά?

Η πλειοψηφία των τραγουδιών που βγαίνουν δεν είναι στην διάλεκτο. Αλλά είναι αναμενόμενο ο κόσμος να ραπάρει στα Κυπριακά αφού με το μικρόφωνο θα εκφράσεις την πραγματικότητα σου και η πραγματικότητα σου είναι Κυπριακή. Όταν όμως μπουν στην μέση δισκογραφικές τότε ποντάρουν σε τραγούδια στα ελληνικά ή αγγλικά για να τα πουλήσουν και έξω. Και πολλές φορές υπάρχει η προκατάληψη ότι τα «καλαμαρίστηκα» είναι καλύτερα. Πιστεύω το να φοβάσαι να εκφραστείς στη γλώσσα που μιλάς είναι μεγάλο εμπόδιο και στην επικοινωνία αλλά και στην έκφραση.

Κάτι που παρατήρησα γενικά, ίσως έχω και λάθος, είναι πως τα άτομα που ασχολούνται με την hip-hop μουσική έχουν καλή σχέση με την τεχνολογία και ως εκ τούτου με το internet. Γιατί νομίζεις συμβαίνει αυτό?

Το internet για μένα ήταν σημαντικό. Από το internet έμαθα πολλή μουσική, παλιά, νέα, κάθε είδους. Και αυτό που λένε πολλοί πως το internet σκοτώνει τη μουσική εγώ δεν το πιστεύω, οι δισκογραφικές είναι που σκοτώνουν τη μουσική. Προσωπικά διατηρώ μια σελίδα που γράφω κείμενα ένα blog στο http://djmagos.blogspot.com. Το ίντερνετ είναι ένας νέος έντυπος λόγος που σου δίνει την ευκαιρία να βγάζεις πληροφορίες προς τα έξω χωρίς να σε περιορίζει το κόστος ή η διανομή. Είναι και ένας τρόπος να ανεβάσουν συγκροτήματα τη δουλειά τους ή να διαφημήσουν τις συναυλίες τους. Δίνει κάποιες δυνατότητες που δεν υπήρχαν πριν.

Πως σκοπεύεις να κινηθείς μελλοντικά?

Το μέλλον θα δείξει.


[αφήνω τα κόμεντς όπως ήταν το 2007]

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

'' Όταν όμως μπουν στην μέση δισκογραφικές τότε ποντάρουν σε τραγούδια στα ελληνικά ή αγγλικά για να τα πουλήσουν και έξω.'' ποια δισκογραφικη στη κυπρο πονταρει πως εννα πουλησει στην ελλαδα αμα ο παπαδοπουλος ή ο αλλος ο τυπας που εκαμε το βιντεοκλιπ του μεστο ΓΣΠ που ηταν τα πιο μεγαλα ποπ χιτς στη κυπρο, με προωθηση σε σημεια πελλαρας που το ΔΙΑ εν τους ακουσε κανενας. οξα εισαι τοσο σκλεροπυρηνος τζαι κυπροκεντρικος που μεστα μαγαζια του χασικου(?) λαλεις μισες κουβεντες (οκ τουτο εν windup)

τζαι τα μιντνάιντις ηταν καρακιοζιλικκια το mainstream χιπ-χοπ, τοτε ηταν τζαι πιο πολλη το πποζεριλικκι. απλα τις εποχες τον νιρβανα ακουες to live and die in la τζαι τωρα τις εποχες των τριφομαλλιαδων,''emo'' ακουεις το candyshop τζαι αν μιλας για μη mainstream τζαι σημμερα εσιει grime τζαι jurassic 5 εττσεττρα εττσεττρα

υγ. ινταλοις σκεδιο καμνο λογκιν για να καμω ποστ, το google/blogger account mou εννε το email μου?

Demetris είπε...

Malaka en imporw na tin thkiavsw - sorry - esikwstiken i triha mou me tin metaglwtisi pou fenete na epexe pou tin roi twn kypriakwn sto stakato mias koinis ellinikis.
En na xanadokimasw.

Joshoua είπε...

Ρε ένα μεταφραστή για τούτον τον ανώνυμο.
Εν φκαλλω λέξη!

shashoura είπε...

..k meta postaroume me 8emata:
h katapiesi tis kipriakis glwssas,,gia ta kupriaka stin rap,,ar8ra kipriakis glwssologias,,giati xrisimopoioumen ta kupriaka sta tr...ktl ktl

alexandra είπε...

ekatalava egw mian leksi

μιντνάιντις = mid-nineties.

Ανδρεας Κωνσταντινίδης (MegaHz) είπε...

ma ti thes na peis? oute ego ekatalava.

Ανώνυμος είπε...

Μεταφρασης= Καμιά κυπριακή δισκογραφική δεν ποντάρει πως θα πουλήσει και έξω. Ο Γιώργος Παπαδόπουλος που στη Κύπρο έκαμε 2-3 τεράστια χιτς, στην Ελλάδα κανένας δεν τον άκουσε, και ο Παπαδόπουλος εν χατζιγιαννηesque pop, εννεν ουτε hip hop ουτε rock που ούτε δαμέσα εν παίζουντα στα ράδια.

Και το mainstream hip-hop των 90s εν τα ιδια σκατα με το σημερινο hip-hop. Το ιδιο poserιλλικκι παιζει απλα αλλάξαν οι εποχες. Η Nirvana των 00s εν οι Chemical Romance και το Live And Die In La τον 00s εν το Candyshop.

ενιταν στα κυπριακα shashoura ηταν στα πασταρτικα. Ενομιζα οτι ουλλοι εσεις οι pash κυπραιωτες ετσι μιλατε. τωρα ννιοθω οπως το κυπραιο που ανακαλυπτει οτι το Charles εννεν χωρκατικο απλα οι καλαμαραδες ενιξερουν εγγλεζικα :(

algiers είπε...

YO Deano! how you doing brother! i can't find you on facebook! if you see this add me !

Peace


Houssem aka. Bboy from Format night